บทที่ ๓๕: เทพธิดาจากสรวงสวรรค์



สองวันมานี้ ผางวานรู้สึกเบื่อหน่ายเล็กน้อย

ระยะหลังๆ กู้ซีจูยุ่งมาก เขาวุ่นอยู่กับการเตรียมงานชุมนุมยุทธจักรครั้งที่ 36 ซึ่งกำลังจะมาถึง เขาเคยมีไป๋เสี่ยวเซิงคอยช่วยเหลือ แต่เนื่องจากเวลานี้ สหายผู้นั้นนอนอยู่บนเตียงประหนึ่งซากศพ ดังนั้นงานเบ็ดเตล็ดมากมายจึงตกบนบ่าเขาอย่างช่วยไม่ได้

หนานอี๋ก็ประหลาดเช่นเดียวกัน นับตั้งแต่วันที่เขาบีบคอนาง เขาก็ไม่มาหานางอีก นอกจากช่วงเวลาที่ต้องรักษาไป๋เสี่ยวเซิงด้วยการฝังเข็มในแต่ละวัน เวลาที่เหลือเขาหายตัวไป แม้นเขาบอกว่าไปเก็บสมุนไพร แต่ผางวานรู้สึกว่าเขาไม่น่าไว้ใจ คนผู้นี้มักมีแผนการชั่วร้าย เขาอาจกำลังทำเรื่องไม่ดีอยู่ก็เป็นได้

อีกเจ็ดวันจะเป็นวันเกิดครบ 16 ปีของนาง ผางวานวางแผนในใจตั้งนานแล้ว นางตัดสินใจใช้เวลาฉลองกับกู้ซีจู มันคงเป็นวันที่ดียิ่งนัก หากทั้งสองสามารถประกาศความรักของตนด้วยจุมพิต หรือแลกเปลี่ยนคำสาบานว่าจะใช้ชีวิตร่วมกันชั่วกาลนาน ทั้งนี้จะได้หลีกเลี่ยงราตรีที่ยาวนาน ความฝันอันมากหลาย[1]

นางคิดหาข้ออ้าง และวิ่งไปที่เรือนของกู้ซีจูอย่างตื่นเต้นดีใจ แต่ไม่คาดคิดว่าจะเห็นสาวใช้ สวมเสื้อผ้าบางเบา รีบร้อนวิ่งออกจากประตู ใบหน้าของนางเผยให้เห็นสีหน้าโกรธเคืองอับอาย 

-- อะไรน่ะ?! หรือเหตุการณ์นายหญิงใหญ่ต่อสู้กับอนุเจ้าเล่ห์ได้เริ่มขึ้นแล้ว? แต่ข้ายังไม่ได้เป็นนายหญิงใหญ่ แล้วสาวใช้ ผู้นั้นก็ไม่ใช่อนุของกู้ซีจูเหมือนกัน!

ผางวานสังหรณ์ใจ สมองเดือดพล่าน นางรีบทะยานเข้าไปในห้อง

จากนั้นต้องตะลึงงัน

ภายในโถงกว้างใหญ่ เต็มไปด้วยสาวงามมากกว่าสิบชีวิต บางคนแต่งตัวด้วยชุดหรูหรา บางคนงดงามดั่งเทพธิดา ทุกคนล้วนเป็นสุดยอดสาวงาม ทั้งยังมีคุณสมบัติเป็นเลิศ

ชายวัยวัยฉกรรจ์หลายคนนั่งติดกับเก้าอี้ลายโป๊ยเซียน คล้ายกำลังพิจารณาหญิงสาว ส่วนกู้ซีจูนั่งบนเก้าอี้ซึ่งมีตำแหน่งสูงสุด ใบหน้าของเขาเคร่งเครียด คิ้วขมวดเป็นปม ทุกคนเหมือนกำลังพยายามต่อสู้กับปัญหาบางอย่าง พอได้ยินเสียงอย่างกะทันหัน ทั้งหมดหันมองไปที่ประตูทันควัน

"เจ้ามาได้อย่างไร?" เห็นได้ชัดว่ากู้ซีจูประหลาดใจยามเห็นผางวาน

"นี่ กำลังคัดเลือกนางสนมอยู่หรือ?"

ใบหน้าเล็กของผางวานซีดเผือด น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย "มีสาวงามเยอะมาก ..." หรือกู้ซีจูต้องการรับอนุ?

กู้ซีจูสังเกตเห็นนางมีอาการกระวนกระวายใจอย่างชัดเจน ทว่ายังฝืนทำเป็นสงบนิ่ง เขาอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปาก

"ไม่ใช่ พวกเรากำลังคัดเลือกนักเต้นรำสำหรับงานชุมนุมใหญ่ยุทธจักร"

น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนเป็นอย่างยิ่ง สามารถปลอบขวัญนางเพียงพริบตา "เจ้าต้องการดูด้วยกันหรือไม่?" เขาถาม

ผางวานฉีกยิ้ม และกำลังจะตอบรับ ทว่าจู่ๆ กลับได้ยินเสียงไม่คุ้นเคยจากมุมหนึ่ง "ท่านผู้นำ ข้าคิดว่านางทำได้!"

คิ้วของกู้ซีจูขมวดมุ่นทันที

ผางวานยังคงมึนงง เมื่อคนผู้นั้นพูดอีกครั้ง"ท่านผู้นำ คนมากมายมีทักษะเต้นรำยอดเยี่ยม แต่ข้าเกรงว่าเวลานี้ มีเพียงแม่นางวานวานที่มีคุณสมบัติสามารถเต้นระบำ 'เทพธิดาจากสรวงสวรรค์'!"

ผางวานคือคนที่ไม่สามารถทนต่อคำชมเชยยกย่อง นางวิ่งไปหากู้ซีจูอย่างกระตือรือร้น และยืนอยู่ข้างกายเขาอย่างโอนอ่อนผ่อนตาม ไม่สามารถหุบยิ้มที่ฉีกถึงใบหูได้เลย "ระบำ 'เทพธิดาจากสรวงสวรรค์' คืออะไรหรือ?" นางเงยหน้า และรอคอยคำตอบจากเขาด้วยความคาดหวัง

กู้ซีจูเห็นนางดีอกดีใจ จึงถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ และอธิบายให้นางฟัง

เดิมทีในปีก่อนๆ งานชุมนุมใหญ่ยุทธจักรจะมีการแสดงเปิดเป็นพิเศษ นั่นคือระบำ 'เทพธิดาจากสรวงสวรรค์ระบำนี้ไม่มีอะไรมาก แค่ต้องมีหญิงสาวเหาะลงมาจากท้องฟ้าด้วยท่าเทพธิดาตุนฮวง[2] ให้ความรู้สึกเหมือนเซียนลอยละล่อยจากสรวงสวรรค์ การเต้นระบำนี้หาใช่เรื่องยาก เพียงแต่จุดแสดงคือหน้าผาสูงชัน หากเกิดข้อผิดพลาดเพียงเล็กน้อย อาจทำให้นักเต้นร่วงจากหน้าผา ยิ่งไปกว่านั้น นักเต้นไม่เพียงแต่ต้องเต้นที่หน้าผา ทว่ายังต้องกระโดดจากหน้าผาในช่วงเวลาสุดท้าย เพื่อดึงป้าย 'เริ่มการชุมนุมใหญ่ยุทธจักร' เพื่อสร้างบรรยากาศสงบสุข แสดงให้เห็นว่าสวรรค์ได้อำนวยพรแก่ท่านผู้นำ

"ใครเป็นคนคิดการแสดงที่พิสดารขนาดนี้?" หลังจากรับฟังรายละเอียดจากกู้ซีจู ผางวานเบิกตาโพลง

ที่ด้านหลัง มีคนประท้วงไม่พอใจ"ระบำที่ทั้งสวยงามและยังแฝงด้วยอันตรายเช่นนี้ ผู้คิดย่อมเป็นเทพธิดาซางฉานแน่อยู่แล้ว!"

ผางวานกระตุกริมฝีปากด้วยไม่สบอารมณ์ นางหันไปหากู้ซีจู "ถ้าเช่นนั้นทำไมไม่ให้นางเต้นเสียเอง?"

กู้ซีจูอับจนคำพูดครู่หนึ่ง จากนั้นตอบด้วยความลำบากใจเล็กน้อย"นับตั้งแต่จากกันที่ป่าไผ่ดำ ศิษย์น้องโกรธข้าที่ไม่รักษาสัญญา ดังนั้น ..." เห็นได้ชัดว่าเขาพยายามเลือกคำพูดเพื่อจะกล่าว

ตอนนั้นเองที่ผางวานนึกถึงเรื่องราวที่ตัวเองก่อ ยังผลให้หัวใจแปรเปลี่ยนเป็นหนาวเหน็บ

ซางฉานโกรธ จึงไม่ยอมเปิดเผยร่องรอยสถานที่ของตน ดังนั้นจึงเกิดปัญหา หญิงสาวส่วนใหญ่ที่สามารถเต้นระบำ พวกนางไม่มีวิชาตัวเบาสูงส่ง ส่วนหญิงสาวที่มีวิชาตัวเบาสูงส่ง ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นโฉมงามวัยแรกรุ่น

"ผู้ที่เพิ่งวิ่งออกไป จัดว่านางอยู่ประเภทไหน?"  ผางวานยังไม่ลืมสีหน้าโกรธเคืองอับอายของสาวใช้ B

"... อย่างหลัง" เดิมทีกู้ซีจูต้องการตอบ 'อย่างแรก' แต่เมื่อเขาเห็นท่าทางพลุ่งพล่านด้วยความโกรธของนาง ไม่รู้สิ่งใดดลใจให้เขาเปลี่ยนคำพูดโดยไม่รู้ตัว

ผางวานพลันยิ้มกริ่มจนเห็นลักยิ้มทั้งสองข้าง ท่าทางคล้ายพอใจเป็นอย่างยิ่ง

-- เจ้าสามหมดอนาคต เพราะยังมีเจ้าสี่และเจ้าห้าให้ข้าเอามาแทนตัวเจ้า[3]

"หากไม่เต้นระบำเปิด จะส่งผลกระทบใดหรือไม่?" นางสังเกตสีหน้าของกู้ซีจูอย่างระมัดระวัง

"... ระบำชุดนี้หาได้มีความสำคัญ เพียงแต่ ..." กู้ซีจูถอนหายใจ ราวกับเขาไม่ต้องการเอ่ยสิ่งใดอีก

"ระบำ 'เทพธิดาจากสรวงสวรรค์' คือสิ่งที่เทพธิดาซางฉานคิดขึ้นในปีที่ท่านผู้นำก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ เพื่อแสดงความนับถือยินดี ระบำนี้จัดขึ้นปีละครั้ง และได้แสดงอย่างต่อเนื่องสามครั้งจนกระทั่งบัดนี้ หากปีนี้ไม่แสดง ข้าเกรงว่า ..." ชายหน้าตาไม่คุ้นที่อยู่ด้านหลังบ่นพึมพำต่อ ท่าทางเป็นกังวลยิ่งนัก

คราวนี้ผางวานประจักษ์แจ้ง ปีนั้นที่กู้ซีจูได้ตำแหน่ง เขาเป็นเพียงหนุ่มอายุน้อย เพื่อทำให้ตำแหน่งศิษย์พี่ของนางมั่นคง ซางฉานคิดกลเม็ด 'สรวงสวรรค์อำนวยพรแก่ท่านผู้นำ' เพื่อช่วยเขาเอาชนะผู้คน หากปีนี้ไม่มีการแสดงชุดนี้ เช่นนั้น กู้ซีจูที่ตำแหน่งผู้นำยังไม่มั่นคง จะต้องถูกผู้อื่นวิพากษ์วิจารณ์แน่ๆ ตัวอย่างเช่น ขณะนี้ท่านผู้นำกับเทพธิดาซางฉานแตกหักกัน เทพเจ้าบนสรวงสวรรค์เริ่มทอดทิ้งท่านผู้นำ จากนั้น ข่าวลือเหล่านี้อาจถูก 'พวกมักใหญ่ใฝ่สูง' นำไปใช้หาผลประโยชน์

กล่าวคือ ทุกคนหาได้เป็นกังวลเกี่ยวกับการเต้นระบำ แต่เป็นพละกำลังข้อวิพากษ์วิจารณ์ของมวลชนที่อยู่เบื้องหลังการแสดงชุดนี้ต่างหาก

"ได้ข้าจะแสดงระบำชุดนี้เอง!" ผางวานตบโต๊ะอย่างมุ่งมั่น

กู้ซีจูตกตะลึงกับพลังที่มาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยของนาง

"ท่านวางใจได้ ข้าจะทำงานนี้ให้สำเร็จ" ผางวานหันไปยิ้มเจิดจ้าให้สุดที่รักของตน นางแอบกำหมัด เตือนตัวเองว่านางต้องเต้นให้ดีกว่าซางฉาน

ผางวานเปิดโหมดต่อสู้เต็มที่ มุ่งมั่นฝึกซ้อมเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่ง

วันเปิดงานชุมนุมใหญ่ยุทธจักร บังเอิญเป็นวันเกิดครบ 16 ปีของนางพอดี นางจินตนาการว่าตัวเองใช้ท่าเทพธิดา เพื่อเต้นระบำชุดนี้ให้แก่กู้ซีจู จากนั้นก็โผกอดเขาด้วยความรักใคร่ประหนึ่งนกน้อยต่อหน้าธารกำนัล -- ฉับพลันนั้น สีสันความงามของทั้งยุทธภพล้วนเลือนหาย สามพันความรักใคร่จะอยู่ที่นางคนเดียว! แมรี่ซูขนาดไหนมันแมรี่ซูสุดๆ!

ผางวานรู้สึกถึงความสุขและความหวังซึ่งนางไม่เคยมีมาก่อน

ระหว่างฝึกซ้อม กู้ซีจูยุ่งมาก ทว่าเขายังหาเวลามาเจอนาง

"เจ้าเหนื่อยหรือไม่?"

"ยากหรือเปล่า?"

"เจ้าทนได้ไหม?"

เขาไม่ค่อยพูดคำหวานมากนัก มีเพียงคำถามเป็นห่วงเป็นใยมากมายที่พูดซ้ำแล้วซ้ำอีก ร่างกายของผางวานเหนื่อยล้า ทว่านางถือคติ 'พูดแต่เรื่องดี ไม่พูดเรื่องร้าย' ดังนั้น นางจึงตอบกลับด้วยรอยยิ้มปลอบประโลมอ่อนหวานทุกครั้ง บางครั้งบางคราว นางจะออดอ้อนขอให้เขาเช็ดเหงื่อให้ หรือไม่ก็ขอให้เขาชงชาให้นาง

เมื่อใดก็ตามที่กู้ซีจูเช็ดเหงื่อให้นาง นางจะฉวยโอกาสซุกหน้าเข้ากับอ้อมแขนของเขา จากนั้นจะแหงนแก้มแดงก่ำ และมองเขาด้วยดวงตาอ่อนโยนดั่งสายน้ำ

"ตราบเท่าที่ท่านมีความสุข เรื่องนี้จะถือว่าลำบากได้อย่างไร?" นางกล่าวอย่างโอนอ่อน

กู้ซีจูชะงัก จากนั้นยกยิ้มมุมปาก

"เจ้าเข้าอกเข้าใจถึงเพียงนี้ ไม่รู้ว่าภายหน้าข้าควรตอบแทนอะไรให้เจ้าดี?" เขาจงใจเย้าแหย่นาง

-- แต่งข้าเป็นภรรยาสาบานว่าชั่วชีวิตนี้จะรักข้าเพียงผู้เดียว! โอ๋ข้าตลอดไป!

วิธีตอบแทนมากมายนับไม่ถ้วนผุดขึ้นในใจนางประหนึ่งกระแสน้ำขึ้น แต่ผางวานรู้ ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่นางควรเอ่ยปาก คำขอเหล่านี้นางจะเก็บไว้กล่าวในวันเกิดครบ 16 ปีของนาง เพื่อจะได้มีช่วงเวลาสวยงามที่สุด

ดังนั้น นางจึงแค่ยิ้มเอียงอาย กระทืบเท้าแล้ววิ่งหนีไป


__________

[1] ราตรีที่ยาวนาน ความฝันอันมากหลาย 梦多 เป็นการเปรียบเปรยว่า ถ้าเรื่องราวยังยืดเยื้อต่อไป อาจเกิดการเปลี่ยนแปลงที่ไม่ดีได้[2] ท่าเทพธิดาตุนฮวงเหาะลงมาจากสวรรค์ 

[3'เจ้าสาม' คือคำที่คนจีนใช้เรียกมือที่สามในเชิงชู้สาว ที่ผางวานบอกว่ายังมีเจ้าสี่ เจ้าห้ามาแทน หมายถึง ยังมีคนอื่นที่พยายามทำลายความสัมพันธ์อยู่อีก แต่นางคิดว่าสาวใช้ ไม่อาจคุกคามความสัมพันธ์ระหว่างนางกับกู้ซีจูได้แล้ว (เพราะกู้ซีจูตอบอย่างหลัง คือ เลยวัยสาวแรกรุ่น) นางเลยตัดสาวใช้ ออกจากลิส


ความคิดเห็น